نیمکت زنی یکی از آن اصطلاحات ایمنی حفاری است که به نظر ساده می رسد تا زمانی که شخصی از شما بخواهد از آن در یک محل کار دفاع کنید. این روش به جای شیب دادن به کل صورت در یک زاویه، یک سری پله های افقی را در سمت ترانشه برش می دهد. اگر به درستی استفاده شود، می تواند یک روش موثر حفاظتی ترانشه در خاک های نوع A یا B، در عمق بیش از 20 فوتی باشد، زمانی که یک فرد ذیصلاح تایید کرده باشد که زمین خشک و پایدار است و هندسه نیمکت زنی از استانداردهای قابل اجرا پیروی می کند. این یک راه حل جهانی نیست. در خاک نوع C، در زمین مرطوب یا قبلاً آشفته، یا در عمق 20 فوتی و بیشتر بدون طراحی مهندس، نیمکت نشینی نباید به عنوان محافظت مؤثر در نظر گرفته شود.

پاسخ کوتاه: خاک نوع A یا B، زیر 20 فوت

بیشتر آموزش‌های ایمنی سنگر در ایالات متحده به قوانین سبک OSHA برمی‌گردد، و پاسخ امتحان رایج مستقیم است: زمانی که عمق سنگر از 20 فوت بیشتر نباشد، نیمکت‌زنی در خاک‌های نوع A یا B مؤثر است. این پاسخ مفید است، اما تنها آغاز یک تصمیم میدانی است. یک خدمه نباید "نوع A یا B" را از روی نقشه خاک بخواند و مراحل برش را شروع کند. خاک باید در محل توسط یک فرد ذیصلاح و با استفاده از شرایط واقعی در مقابل آنها طبقه بندی شود.

برای اینکه نیمکت نشینی موثر در نظر گرفته شود، چندین شرط باید به طور همزمان تنظیم شوند:

• حفاری در خاک نوع A یا نوع B است نه خاک نوع C.
• عمق سنگر کمتر از 20 فوت است.
• یک فرد ذیصلاح خاک را طبقه بندی کرده و گودبرداری را بررسی کرده است.
• هیچ تجمع آب، تراوش یا رواناب کنترل نشده در ترانشه وجود ندارد.
• هیچ سازه نزدیک، شمع های خراب، بار تجهیزات، یا ارتعاشات ترافیکی وجود ندارد که بار را در سمت ترانشه افزایش دهد.
• پیکربندی نیمکت با استاندارد یا جهت مهندسی قابل اجرا مطابقت دارد.
• سایت دارای حق تقدم کافی برای برش مراحل مورد نیاز بدون برش دادن زمین مجاور است.

اگر هر یک از این شرایط ناموفق باشد، نیمکت زدن ممکن است دیگر یک روش حفاظتی موثر نباشد، حتی اگر نوع خاک روی کاغذ مطلوب به نظر برسد.

Benching چه کاری انجام می دهد و چه کاری انجام نمی دهد

نیمکت زنی با برداشتن خاک به صورت پلکانی، ارتفاع سطح عمودی بدون تکیه گاه را کاهش می دهد. به جای فشار دادن یک دیوار بلند خاک به ترانشه، حفاری دارای وجوه کوتاه تر و لبه های افقی است. در خاک مناسب، این هندسه می تواند خطر غار ناگهانی را کاهش دهد و به کارگران دهانه پایدارتری بدهد.

کاری که نیمکت زنی انجام نمی دهد این است که پایه های مجاور را پشتیبانی می کند، سطح آب بالا را نگه می دارد، از تاسیسات برق محافظت می کند یا خاک ضعیف را قوی می کند. نه حفاظ است و نه سپر سنگر. اگر تراوش طاقچه ها را نرم کند یا اگر تجهیزات سنگین خیلی نزدیک به لبه پارک شده باشد، یک مجموعه پله های تمیز همچنان می تواند فرو بریزد. به همین دلیل است که این روش هم به هندسه و هم به شرایط زمین بستگی دارد. یک فرد ذیصلاح باید به دنبال ترک های کششی، برآمدگی، برآمدگی، تغییر رطوبت خاک و هر نشانه ای باشد که پله ها به خودی خود پایین می آیند.

نوع خاک، عمق، و قانون 20 فوت

طبقه بندی خاک قلب تصمیم گیری است. خاک نوع A عموماً منسجم و پایدار است، نوع B پایداری کمتری دارد اما ممکن است در شرایط مناسب همچنان از نیمکت نشینی پشتیبانی کند و خاک نوع C کمترین پایداری از این سه است. نیمکت زنی در خاک نوع C پذیرفته نمی شود زیرا احتمال لغزش یا لغزش مواد بسیار زیاد است. عمق هم به همان اندازه مهم است. حد 20 فوتی هدفی برای رسیدن نیست. این یک سقف برای نیمکت های استاندارد است. در عمق 20 فوتی یا بیشتر، سیستم حفاظتی معمولاً باید توسط یک مهندس حرفه ای ثبت شده طراحی شود.

قانون 20 فوت اغلب به اشتباه درک می شود. این بدان معنا نیست که یک ترانشه 19 فوتی در خاک نوع B به طور خودکار ایمن است. این بدان معنی است که در زیر آن عمق، در صورتی که همه چیز درست باشد، ممکن است نیمکت استاندارد مجاز باشد. فرد ذیصلاح همچنان باید حفاری را روزانه، قبل از شروع کار، و پس از باران، نشت، لرزش یا هر رویداد دیگری که می تواند زمین را تغییر دهد، بازرسی کند.

شرایط سایت که باعث می شود نیمکت نشینی کار کند یا آن را رد می کند

در تجربه ما از صحبت با پیمانکاران و تیم های پروژه، شکست ها معمولاً ناشی از برخورد با برچسب خاک به عنوان یک پاسخ کامل است. نیمکت زنی در زمینی ثابت و خشک که در آن حفاری فضایی برای تنفس دارد، بهترین کار را دارد. وقتی آب یا بارهای مجاور وارد تصویر می شود خیلی سریع سوال برانگیز می شود.

نشانه های مطلوب

• خاک یکنواخت است و در هنگام برش روی هم می ماند.
• ترانشه خشک است، بدون تراوش در پایه یا روی پله ها.
• ضایعات و تجهیزات به خوبی از لبه عقب نگه داشته می شوند.
• هیچ پایه، دیوار، یا تاسیسات مدفون مجاور نزدیک به حفاری وجود ندارد.
• این سایت دارای عرض کافی برای مراحل مورد نیاز و دسترسی ایمن است.

علائم هشدار دهنده

• آب در حال جمع شدن، تراوش یا جاری شدن روی صورت است.
• خاک شنی، سیلتی، پر از قبل آشفته یا نوع C است.
• ترک ها، برآمدگی ها یا لغزش های کوچک در سمت ترانشه ظاهر می شوند.
• ترافیک سنگین، کمپکتورها یا تجهیزات باعث ایجاد لرزش در نزدیکی لبه می شوند.
• شمع‌ها یا مصالح در نزدیکی حفاری ذخیره می‌شوند.
• عمق سنگر 20 فوت یا بیشتر بدون طراحی مهندس است.

هنگامی که این علائم هشدار دهنده ظاهر می شوند، پاسخ مطمئن این است که به بریدن نیمکت زیباتر خودداری کنید. روش حفاظتی باید تجدید نظر شود.

نیمکت زنی در مقابل شیبدار، شیلینگ و سپر ترانشه

نیمکت کردن تنها یک گزینه در جعبه ابزار است. شیب دار کل سمت ترانشه را با یک زاویه ثابت برش می دهد و اغلب به عرض بیشتری نیاز دارد. شورینگ از تکیه گاه ها برای نگه داشتن کناره ها استفاده می کند، در حالی که سپرهای سنگر از کارگران داخل یک ساختار جعبه مانند محافظت می کنند. نیمکت زنی زمانی می تواند عملی باشد که فضای کافی وجود داشته باشد و خاک مناسب باشد، اما برای مکان های تنگ، زمین مرطوب یا حفاری در کنار سازه هایی که نمی توانند حرکت را تحمل کنند، مناسب نیست.

در جایی که نیمکت نشینی به دلیل خاک ضعیف، سطح بالای سطح آب، یا یک مکان باریک منتفی است، پیمانکاران اغلب به سمت پشتیبانی مهندسی می روند. یک به درستی انتخاب شده است سیستم شمع ورق پی وی سی به هم پیوسته می تواند یک مانع پیوسته برای چاله های فونداسیون و کار در اسکله ایجاد کند. این جایگزینی برای مهندسی خاص سایت نیست، اما می‌تواند یک جایگزین عملی باشد، زمانی که نیمکت‌های برش باز به فضای زیادی نیاز دارد یا آب را کنترل نمی‌کند.

برای گودال های پی عمیق تر یا حفاری های نزدیک به سازه های موجود، الف محلول شمع ورق پشتیبانی گودال پایه ممکن است توسط مهندس پروژه ارزیابی شود. انتخاب صحیح به لایه های خاک، آب های زیرزمینی، بارها و روش نصب بستگی دارد، نه به یک قانون کلی.

یک چک لیست عملی قبل از بنچینگ

قبل از اینکه کسی نیمکتی را ببرد، خدمه باید بتوانند به این سوالات به وضوح پاسخ دهند:

1. آیا یک فرد ذیصلاح خاک را در حفاری طبقه بندی کرده است، نه فقط از روی نقشه؟
2. آیا عمق ترانشه کمتر از 20 فوت است و آیا پیکربندی نیمکت زنی برای نوع خاک مناسب است؟
3. آیا گودبرداری فاقد آب، نشت و رواناب کنترل نشده است؟
4. آیا سازه های مجاور، تاسیسات، شمع های خراب و بارهای تجهیزات از لبه عقب نگه داشته می شوند؟
5. آیا حق تقدم کافی برای بریدن پله ها بدون بریدگی زمین اطراف وجود دارد؟
6. آیا گودبرداری قبل از کار و پس از هر گونه بارندگی، لرزش یا تغییر شرایط بررسی شده است؟
7. آیا برنامه مشخصی برای توقف کار و تغییر روش در صورت بدتر شدن شرایط وجود دارد؟

اگر پاسخ هر یک از اینها منفی است، نیمکت نشینی نباید به عنوان محافظت موثر در نظر گرفته شود. روش فقط به خوبی زمین و بازرسی پشت آن است.

چه زمانی باید نیمکت نشینی را متوقف کرد و به پشتیبانی مهندسی رفت

زمانی که خاک تغییر می کند، آب ظاهر می شود، عمق به 20 فوت می رسد یا حفاری در نزدیکی سازه یا تاسیساتی قرار می گیرد که نیاز به پشتیبانی دارد، نیمکت نشینی باید مورد بازنگری قرار گیرد. همین امر زمانی صدق می‌کند که سایت برای گام‌های مناسب بیش از حد باریک باشد یا زمانی که لرزش ناشی از ترافیک و تجهیزات مداوم باشد. در این موارد، شیب بندی، محافظ، شیب دار یا دیوار شمع ورق مهندسی شده ممکن است مناسب تر باشد.

در ژجیانگ هنگجی مواد جدید، کار ما با شمع بندی ورق وینیل برای پروژه های مربوط به آب و فونداسیون یک درس ساده به ما آموخته است: زمین معمولاً به شما می گوید چه زمانی یک روش خارج از منطقه آسایش خود است. نیمکت زنی می تواند یک روش حفاظتی گودال صوتی در خاک های نوع A یا B در عمق تا عمق 20 فوتی باشد، اما جایگزینی برای یک فرد صالح، یک طرح خاص سایت، یا قضاوت مهندسی نیست. قوانین محلی می تواند سختگیرانه تر باشد و تصمیم نهایی همیشه باید توسط افراد مسئول آن حفاری گرفته شود.